Elimde büyüyecek bu delikanlı…

Hepimiz, bir mücadelenin içindeyiz. Yaşam savaşında, herkesin yaşadıkları birbirinden farklı, her ne kadar benzerlikler varmış gibi görünse de…

Bazen karamsarlığa kapılıveriyoruz… Çekilmez olduğunu düşündüğümüz bile oluyordur dünyanın…

İnsanoğluna ait bütün duyguları aynı dakikalarda yaşayabiliyoruz. Ağlarken birden gülme krizine, gülerken de ağlama krizine girdiğimiz gibi…

Yani, her şey insana ait, insana özgü…

Ama Ata’nın hikayesi, annesi Ceylan’ın sevgisi, direnci ve şefkati, baba Tarık’ın aileyi kanatlarının altına alması, şefkat ve sevginin ne kadar güçlü olduğunu göstermesi umutsuzluğa kapılanlara umut, yaşama direnci kırılanlara örnek olmalı…

Bazen yazdıklarınızın hiç önemi yoktur, yaşayanların yazdıkları yanında. Ona rağmen anlatmaya çalışırsınız ya da yazmaya.

Sözü sahibine bırakmalı. Nokta koymalı…

Elimde büyüyecek bu delikanlı…

Ata, doğduğunda isyan misyan yoktu ama biriktirdiğim hayaller vardı…

Birlikte neler neler yaparız?

Bir doğsun, var ya offf…

Kulağın ne bendeymiş, ne de başka bir yerde.

Sen karnımda bile cebelleşirken ben neler düşünmüşüm.

Aaa bu şarkıda tepki gösteriyor demelerim nöbetleriymiş…

Kahrolmasını sonsuza kadar uğramamasını istediğim nöbetleri…

İlk günler ne yaparım? Ne ederim? çok korkmuştum.

Sağlıklı çocuklarda bile anneliğin hissettirdiği o yetersizlik duygusu var ya😒

Dibine kadar sömürdüm!!!

Benden gidenler, helal hoş olsun ona.

Böbreğini, ciğerini istemiyorlar ki veresin.

‘Ya ona nefes olursun, ya da nefesini alırım’ diyorlar.

Bölüşüyoruz. Öyle anlaştık.

İşin en büyük kısmı da bakım.

Evet sunulanı ‘kader’ deneni yaşayacağız ama gerçekler acı! iki kere ikinin dört olduğu gibi…

O yolda üstüne düşeni yapmazsan; çekeceğin vicdan azabı var.

Saati, saatine alması gereken bir sürü ilaç, tıkandığında aspire edilerek atması gereken balgam, elleri ayakları yamulmasın, skolyoz oluşmasın diye düzenli bir şekilde yapması gereken fizik tedavi (çare yok deniyorsa hastalıkta fizik tedavi yöntemi en önemli gereksinimi) düzenli bir şekilde beslenmesi, steril bir ortamda olması (deli gibi temizlik oluyor evde) özel sabun yumuşatıcılarla yıkanıp ardından ütülü bir şekilde tüm kıyafetleri giymesi vs vs…

Buradaki bir çok beklenti iki yaşına kadar yapıp, sonrasında ondan yapmasını bekleyeceğim şeyler değil.

Ömrü boyunca bakıma, bana muhtaç.

Elimde büyüyecek bu delikanlı.

Burasını baştan beri kabullendim.

En önemli kısım; sonu krizlere yol açabiliyor çünkü.

Sonrası anı yaşamak✌🏼 Elimizde ne var? Ne yapabiliriz?

Ne iyi gelir? Hangi doktora gidelim? Hangi tedavi yöntemi var?

Takılıyor peşime tutuyor doktorların yolunu.

Buraya kadar oldurmaya çalıştıklarımız.

Bir çocuk ne yaşaması gerekiyorsa, hissetmesini sağlamaya çalışıyoruz.

Ata biniyor, parklara, lunaparklara gidiyor. Denizde bizimle yüzüyor, kafede partnerim oluyor, tatillere çıkıyor. vs vs

Bir de Çoook seviliyor.

Bu işin zor kısmı var evet 👍

Hem de hiç kolay değil! içeride orası derin..

Bu kısmı savaş.

Zırhlarımız çelikten…

Kolay kolayda papuç bırakacak değiliz! Direniyoruz💪

Ata, temiz hava depoladı… Ciğerlerine kadar çekti iyotu…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir